Vandræði og kvef......

Þverúð annarra og skilningsleysi hefur oft reitt mig til reiði.  Í annað sinn á nokkrum árum lendir mér saman við þjónustuaðila Símans.  Núna er búð að loka tölvupóstinum mínum, netfang mitt hafði lent á milli stafs og veggjar þegar breytt var símanúmeri við flutning. Samt hafði ég sloppið við lokun meðan íbúar Efrimýra voru í þjónustu hjá Símanum, nú höfðu þau flutt sig um set og þá var skellt á mig.  Þetta átti að laga í gær en nei, rétthafi símanúmersins 4524245 er hjásvæfill minn elskulegur til meir en fjörutíu ára.  Ég er reyndar líka skráð fyrir símanum en í neðri línunni.  Þar af leiðir, sagði engilblíð rödd í gær, þú verður að fá leyfi hjá rétthafanum.  Sem betur fer var það Annan mín sem hringdi fyrir mig í gær, sökum kvefsins sem er að angra mig, í lok símtals sagði hún takk fyrir hjálpina.  Það hefði ég ekki gert hefði ég verið viðræðuhæf.  Hef semsagt alið hana vel upp hvað kurteisi snertir og hún er þolinmóðari en ég.

Einhventíman þegar búið var að troða á mig gsm síma sem einhver var hættur að nota og reynt var að venja mig á að nota þennan friðarspilli, ætlaði ég að kaupa mér nýja síma.  Stödd í Reykjavík fór ég í verslun eina kennda við Símann og hugðist kaupa eintak og láta rukka verð hans með næsta símareikningi sem var ein leið til að borga þetta á þeim tíma.  Indælið sem afgreiddi fletti upp í tölvunni sinni og spurði svo... ertu með leyfi?  Þar sem ég skildi ekki spurninguna spurði ég á móti ... leyfi til hvers?  Að kaupa síma og láta skrifa hann á þetta númer var svarið. Það var farið að örla á óþolinmæði hjá mér og skilningurinn  var mættur..... ég er skráð fyrir þessu númeri svaraði ég frekar grimmdarlega og ef ég þarf að gefa sjálfri mér leyfi skriflega til að gera þetta, þá er eitthvað skrýtið á ferðinni.  Indælið fletti aftur og meira ... já en Gísli Grímsson er skráður fyrst fyrir símanum og svo þú.  Eftir að hafa sagt indælinu hvaða skoðun ég hefði á þessum reglum, skellti ég símanum niður á borðið, fast nokkuð og sagði hann best geymdan þar sem sólin ekki skini og páfinn færi ekki á skauta ...... símann sko, ekki strákfíflið.  Verklag hafði semsé ekkert breyst þarna síðan fyrir svosem tíu árum síðan.

Árný mín var með mér og var löngu flúin fram úr búðinni og gamla símann notaði ég bara lengur.

Laugardagur í borg syndanna

Og að sjálfsögðu er ausandi rigning úti, mér finnst alltaf vera rigning hérna. Er búin að vera hjá Önnunni minni og fjölskyldu síðan á miðvikudag, en þann dag varð Halla Katrín sex ára. Oft minnist ég stundarinnar sem ég sá hana fyrst, tæpar sex merkur og barðist hart fyrir lífi sínu. En hún var og er hörkutól og komst til þroska án þess að bera þess merki hve erfitt hún átti í byrjun. Núna hjólar hún um allt á nýju bleiku hjóli... án hjápardekkja, er orðin langt til læs og er ákveðin í öllu því sem hún tekur sér fyrir hendur. Nú er hún á leiðinni norður í byrjun maí með mömmu sinni og bræðrum í sauðburðinn á Steiná, sem hún gerði líka í fyrra, og Jonni hafði orð á því í mín eyru að hún hræddist ekki neitt, ætlaði hiklaust ofan í stíu til hrútanna til að klappa þeim, en lét duga að framkvæma verkið úr garðanum þegar var búið að benda henni á að þeir gætu stangað.
Það var saumaklúbbur hjá mér í gærkvöldi og gaman að venju þó ég færi snemma heim ...... einhver kvefpest að angra mig. Heyrði í Gísla og Jökli sem var að leggja af stað suður með systur sína Árnýju til þess að gæta þess að hann sofnaði ekki undir stýri. Hún ætlaði semsé að keyra fyrir hann. Þau koma hérna í dag, hér verður kaffi í boði sex ára dömunnar fyri það sem næst í af fjölskyldunni og hefur tíma til að koma. Svo þarf að pakka niður fyrir Kristján Atla, hann er að fara til Danmerkur í nótt til að skoða skóla.
Hér er fólk að vakna hvert á fætur öðru, best að hætta og taka þátt í deginum með hinum.....

Aftur kominn sunnudagur......

Og ég búin að fara vestur á Þingeyri og Ísafjörð, frá kirkjunni þar var Marý jarðsungin á föstudaginn en jarðsett var á Mýrum í Dýrafirði.  Hún kom í fjörðinn  um tvítugt og bjó þar þangað til þau fluttu á elliheimili á Ísafirði fyrir fimm árum.  Stýrði stóru heimili, sex börn og hafði iðulega einhver til viðbótar í sveit, vann utan heimilis, mest við matseld enda var hún afburðakokkur og ekki síðri bakari.

Hennar stóri afkomendahópur, eiginmaður til tuga ára vinir og vandamenn þökkuðu samfygldina og fygldu henni síðasta spölinn ...og sakna hennar nú.

Það sést heim í Hjarðardal úr garðinum á Mýrum.

Vala og Gummi sem og Valli bróðir með sína fjölskyldu urðu aðeins á undan okkur Gísla vestur á fimmtudeginum.  Þau biðu með grillmat, mamma og pabbi ofan í herinn um kvöldið og við nutum þess að eiga með þeim kvöldið.  Jón birtist svo undir morgun á föstudeginum með steinsofandi Helga Fannar með sér.  Hann ( Helgi) sá svo um að skemmta þeim  vistmönnum sem og starfsfólki Tjarnar, meðan afi hans og amma plús annað frændfólk fór að jarðarför.  Eg nýtti mér svo aldursmun og skikkaði Jón til að taka mig með norður, þar fékk ég aukasólarhring, því Gísli fór beint norður og heim eftir kaffidrykkju á Ísafirði.  Ég svaf vært og vel þótt hann væri farinn, í herberginu sem amma mín Magðalena, bjó síðustu árin sín, hef gist þar áður og skil ekkert í að mig skuli ekki dreyma hana.  Jón Tryggvi átti svo afmæli í gær, við vorum að tínast inn til mömmu og pabba framundir ellefu og mamma að venju með mestar áhyggju af því að koma í okkur mat áður en við leggðum af stað heim. Hún hefði þó mátt vita að þær áhyggjur væru óþarfar, þegar pabbi var farinn að tína fram ýmisskonar nammi ofan á brauð, reykta rúllupylsu, heimagert marmelaði, reyktan rauðmaga, og lúðu plús ýsu sem hann lumaði á úr reyk, vorum við Jón snögg að finna rúgbrauð og matbrauð til að rista og hófumst handa, já og fengum aðstoð.  Jón missti reyndar marmilaði sneiðina sína, hún hvarf ofan í mig meðan hann sneri sér undan, var eitthvað að erta mig og þetta var hegningin..... skammaði hann meira að segja fyrir að rista ekki sneiðina.  Það er svo óralangt síðan við höfðum hagað okkur illa við matarborð hjá mömmu að mann mátti til með að rifja þetta upp, verst að Valli skyldi ekki vera kominn.  Þegar allir voru búnir að troða sig út af brauði með nammi ofan á, dró mamma fram stóra skál með aðalbláberjum og rjóma ... skil ekki hvernig við fórum að því að klára úr skálinni líka.

Eitthvað tautaði pabbi um að líklega hefðum við engu gleymt.

Hingað heim skilaði Jón mér svo um kvöldmatartíma í gær, Helgi svaf drjúgan hluta leiðar, þannig við systkinin gátum spjallað margt saman á leiðinni og hefðum þurft að eiga svona spjallstund fyrir löngu.

Sunnudagur....

Og sólskin úti en sennilega kalt.  Hér er morgunleti í gangi,  Anna Guðbjörg var hér í nótt og núna kúrir hún við morgunsjónvarpið, vandlega vafin innan í teppið hans langafa.  Yndislegt að sjá.  Gísli farinn í vinnuna, það eru allir dagar jafnir núna á hans dagatali svo fremi að ég dragi hann ekki frá skrifborðinu í eitthvað sem ég heimta að hann geri., en sem betur fer styttist í þessu fja.... skattadæmi hjá þeim.

Frétti í gærkvöldi af fúlum tengdasyni og þá líklega líka syninum á leið heim úr róðri, þeim líkar illa við full net af þara og rusli í stað grásleppunnar sem á að vera í netunum, ætli dagurinn fari þá ekki í að hreinsa netin.

Hér verða bara rólegheit í dag og gestir í kjötsúpu við kvöldmatarborðið, Anna Guðbjörg valdi hvað yrði í matinn, yndið hennar ömmu.

14 apríl....

Hún frænka mín, Anna Marta Helgadóttir var lögð í sína hinstu hvílu í dag, falleg athöfn  og mikið sungið, með þessum kirkjukór söng hún sjálf fyrr á árum og auðséð var að hún var vinmörg, það sýndi fjöldinn sem fylgdi henni síðasta spölinn.  Notalegt að setjast svo niður með fólkinu hennar við kaffi og spjall að athöfn lokinni.  Þar hitti ég systur hennar, Guðrúnu en hana hafði ég ekki séð í mörg ár.  Maður er alltof latur við að rækta samband við frændfólk sitt.

Góða ferð elsku frænka.

Í dag mundi ég eftir afmælisdegi, Sófus í Tungu var fæddur þennan apríl dag 1926.  Hann var því fjórum dögum eldri en pabbi og lengi erti pabbi granna sinn á því að sín merkisafmæli yrðu ekki dýr framkvæmd, hann þyrfti bara að hafa afréttara eftir veislur Sófusar.  Verst að til þessa kom aldrei, hvorugur hélt upp á tugafmæli sín, pabbi sagðist ekki fara að standa fyrir einhverjum kúnstum í tilefni fimmtugsafmælis síns, það bar upp á páskadag.  Deginum eyddi hann og fjölskyldan á Brekkubyggð 18, hjá okkur Gísla, en svona af meðfæddri stríðni og stráksskap skildi hann bílinn sinn eftir fyrir utan lögreglustöðina.  Alla Rúna var svo skikkuð sem dyravörður þegar Þormar Kristjáns kom í dyrnar að leita að pabba.  Hún var svo nýkomin í fjölskylduna að henni var best treystandi til að koma ekki upp um að kall væri þarna inn.

Komið kvöld og barnabarn hjá ömmu og afa, Anna Guðbjörg ætlar að passa okkur í kvöld og nótt .....

Og enn fækkar ....

Fékk símtal eftir hádegið í dag, frá frænda mínum, bóndanum á Uppsölum, sem sagði mér andlát móður sinnar.  Hún Anna Marta var ekki bara náfrænka mín, hún var líka uppeldissystir mömmu, ólst upp í Neðri-Hjarðardal hjá ömmu sinni, Önnu Guðrúnu Jónsdóttur, sem var langamma mín og bjó hjá dóttur sinni og tengdasyni, móðurforeldrum mínum.  Með þeim mömmu og henni var því kært frá upphafi og höfðu samband eftir getu þegar báðar voru sestar að í Húnaþingi. 

Anna frænka stýrði sínu stóra heimili styrkri hendi og það var ljúft og notalegt að vera gestur hennar, sambandi við ættingja og vini hélt hún meðan heilsa entist, en sú var henni ekki hliðholl nú síðustu árin.

Friður, kyrrð og innileg þökk fylgi henni á veg við vistaskiptin.

Hér er fækkað eftir páskana, gestir horfnir til síns heima, ekkert sjóveður svo Jökull fór líka suður í gær. Elísa mín er nú samt hjá ömmu að leika sér, enginn skóli fyrr en á morgun.

6 apríl......

Og langt síðan ég bloggaði síðast, enda búin að fá áminningu.  Nokkrar en hundsa þær nema þegar Kiddi sendir mér tóninn.  Enda er hann lengst í burtu.  Er ekki einusinni búin að tengja mig á skype við hann, þó ég eigi orðið græju til þess.

Annars er svosem ekki margt að frétta héðan, hér röltir allt sinn vanagang, Gísli enn á kafi í skattinum og sést varla hér heima svo ef mér leiðist þá tolli ég ekki heima, er nýkomin heim eftir nokkurra daga dvöl hjá Önnu og Óla, var í fermingarveislu hjá vinafólki í gær og Gísli sótti mig.  Alltaf sama fjörið á Bakkastöðunum, nafna mín er dugnaðarkona mikil og skapstór og nú er hún að fara í skóla í haust .... mér finnst hún vera næstum nýfædd, ekki eldist ég svona hratt.

Enn kvarnast úr rammanum mínum, nú er Marý konan hans Bjarna frænda látin.  Fyrst til að kveðja úr makahópnum systkinanna frá Neðri-Hjarðardal við Dýrafjörð.  Það hafa verið áleitnar minningarnar um móðurfólkið mitt síðustu daga, fermingarvorið mitt fékk ég að fara vestur með afa sem kom í ferminguna mína.  Þá voru þau Bjarni og Marý farin að búa á móti þeim afa og ömmu og bjuggu á efri hæðinn, þarna kynntist ég henni fyrst, hávær svolítið og lét flest fjúka.  Alltaf tók hún mér og mínum af mikilli hlýju og rausnarskap og skipti þá engu hvort við vorum tvö á ferð eða sjö.

Friður og þökk fylgi henni í nýrri veröld.

Jökull og Árni eru á sjónum að vitja um grásleppunetin þó að sé helgidagur, fólk er alveg hætt að bera virðingu fyrir þessum dögum sem hér áður fyrr voru teknir svo bókstaflega að eingöngu mátti gera það allra nauðsynlegasta  í fjárhúsum og fjósi svo skepnum liði vel.  Veit ekki hvort þið bræður mínir munið eftir að hafa þurft að sitja stilltir og þegjandi undir messu í útvarpinu þegar Kristján afi var í heimsókn, ég man vel eftir þessu.  Einnig að fara í betri föt á sunnudögum og vera svo sífellt með áminninguna í eyrunum að skíta sig nú ekki út ... það var ekki rafmagn hvað þá þvottavél... og við öll skelfilegir sóðar að mati þeirra fullorðnu.  Sem var auðvitað fjarri lagi að okkar mati.

Oddný er væntanleg norður í dag með synina, Magnea er komin svo hér verður ekki dauðaþögn um páskana og ég ætla ekki að leggja það á börnin að sitja stillt og prúð á páskadagsmorgunn og hlusta á messu, ætli verði ekki páskaeggjaleit og át fram undir hádegi ..... Anton trúði mér ekki í morgun þegar ég sagði honum að ég hefði ekki fengið páskaegg þegar ég var lítil.......

19 febrúar......

 Við eigum fjörutíu ára samveruafmæli í dag hjónin ,og einhverntíman fyrir jól fórum við að spjalla um hvort okkar ætti nú að bera ábyrgð á að gera hinu afmælisdaginn eftirminnilegan. Helst var ég á því að nota spil til að draga um þetta ... þangað til að ég uppgötvaði að þennan dag bar upp á konudaginn. Úrskurðaði því ósvífnislega að hann sæti uppi með tvöfalda ábyrgð á þessum degi. Og hananú. Þessu var auðvitað ekki áfrýjað á nokkurn máta svo hann sat uppi með verkið. Byrjunin var svo að kall kom heim nýrakaður og klipptur úr vinnunni á þriðjudaginn var. Ég er venjulega búin að rífast í honum í marga daga, jafnvel vikur áður en hann dr... í klippingu, þetta er svoddan óraleið upp á næstu hæð í sama húsi og vinnan. Hann fékk prik fyrir þetta.  Á föstudagsmorgun eldsnemma keyrðum við í bæinn, hann á fund og var búinn að panta gistingu og mat á hótel Hamri í Borgarfirði í heimleiðinni í tilefni konudags og afmælis. Mér fannst þetta flott hjá honum og var bara sátt við. Ég var svo geymd hjá Önnunni minni á meðan hann var á fundi, hún hringdi reyndar í pabba sinn á leiðinni suður, ég varð hissa því hún átti að vera steinsofandi eftir næturvakt og hann gaf eitthvað lítið út á hvað eiginlega hún hefði viljað og hversvegna hún væri vakandi enn og klukkan að verða hálftíu. En þegar ég læddist inn var hún þó sofandi og Gísli hvarf fljótlega í fundastandið. Við mæðgur höfðum svo nóg að spjalla þegar hún vaknaði, ég búin að lesa öll blöð sem ég fann og sauma svolítið, já og smákríu. Síðan birtist Gísli um hálfsexleytið, of seinn að venju, með bókapoka, þrjár glæpasögur og þrjár ævisögur og gaf mér. Þegar ég vildi svo fara að komast í dekrið á Hamri leit hann upp og spurði dóttluna hvort hún geymdi ekki eitthvað fyrir sig.  Jú.. var svarið, sittu kyrr mamma. Ég hlýddi því sem og að loka augum og helst halda fyrir þau, gólaði hún framan úr herbergi elsta sonar síns. Svo heyri ég eitthvað bjástur og urr í rennilás á eldhúsborðinu sem ég sat við þangað til Gísli segir... nú máttu taka frá augunum. Sem ég geri umsvifalaust. Á borðinu fyrir framan mig var fartalva í opinni tösku með sautján tommu skjá, skype og alles. Á skjánum var risastór blómvöndur og kampavínsflaska og talan 40.
Er einhver hissa á þó hann fengi stórt knús og koss þegar ég hafði loks rænu á að standa upp.

Í dag hefur Gísli svo mest haldið sig í vinnunni, ég hér heima með Elísu og þegar Árný birtist undir kaffi fórum við öll upp á Hlíðarbraut til Maju og Sighvatar í bollukaffi ... hér verður enginn kvöldmatur.

Janúarlok......

Eru alveg að bresta á og mánuðurinn verið ansi fljótur að líða og verið fjölbreyttur.  Það var erfitt að koma heim í snjó og kulda, frá Tenerife úr hitanum þar.  Mér er varla orðið hlýtt ennþá.  Ennþá sunnar kvartar Kiddi yfir 30 stiga hita, vildi óska að þessu væri aðeins betur skipt niður.

Hér röltir allt sinn vanagang, Gísli að vinna, ég reyni að sjá til að við sveltum ekki og séum sæmilega til fara, sauma svo og les þess á milli.  Barnabörnin gleðja mig oft seinnipart dags með því að koma hingað úr skólanum og ýmist leika sér eða læra.Sólin aðeins farin að hækka á lofti og það þýðir bara eitt ..... það styttist í vorið.

Gleðilegt nýtt ár......

Þótt seint sé, þá skal þetta vera yfirskriftin hjá mér núna.  Ekki gafst tími til að blogga áður en ég fór af stað áleiðis til Tenerife þann annan janúar síðastliðinn.  Ekkert gaman að blogga þar á tölvu sem ekki er með íslenska stafi og síðan ég kom heim, hefur hvorki verið friður né tími.

Tenerife dvölin varð góð.... þegar við vorum komin þangað en það tók rúma þrettán klukkutíma frá því við komum í flugstöð hér og þangað til komið var á hótel úti.  Ein "máltíð" í byrjun flugs og síðan var ekki einu sinni hægt að fá vatn, hvað þá eitthvað annað.  Ástæðan, það var ekki hægt að gefa til baka og ekki posi. Seinkun hér heima, millilending í Palma.... seinkun þar í hálfan annan klukkutíma, það var farið að síga illilega í hjásvæfil minn.  Og klukkan langt gengin í eitt um nóttina við komu á hótel var auðvitað allstaðar lokað og allir svangir og þyrstir.  Þessvegna gladdi það mann mikið að sjá á borði í íbúðinni.... þegar hún fannst loksins... ávexti og léttvínsflösku. Og það voru þreytt hjón sem lögðu sig til svefns á herbergi 3049 á Parque Santiago III ....... í góðu rúmi og með frábæra kodda.

Við tóku hlýir og yndislegir dagar og letilíf hjá mér en gönguferðir um allan bæ hjá Gísla, ýmist einn eða með Mumma og Sigrúnu. Já og það kom fyrir að ég fór líka. Oftar þó líklega einn, hann er í mun betra gönguformi og líklega óráð að labba 17 km í einu ...með slæma astma ( Mummi). Gísli hinsvegar fann ekkert fyrir þessu.  Fórum í skoðunarferð, sem við fórum reyndar líka í fyrra en það var svo fallegt í Mascadalnum að ég væri til í eina ferð enn...... magnað.

10 jan fórum við út að borða og minntumst tengdapabba sem hefði orðið hundrað ára þann dag, hefði honum enst ævin lengur.  En níutíu og fimm ár er löng ævi og meðan við borðuðum og drukkum eðalvín með rifjuðum við upp ótal minningar og skáluðum fyrir honum.  Þennan dag varð Magnea hans Jökuls 13 ára, meira hvað börnin eldast hratt.  Og í dag er Aron Leó 10 ára.

Það var því ekki laust við að um mig færi hrollur þegar leið að heimferð, heima snjóaði... og snjóaði meira, fór svo að rigna og spáði andstyggilega fyrir deginum sem við ætluðum að keyra norður.  Vorum búin að frétta að nýji bíllin okkar væri kominn til landsins en ekki næðist að afgreiða hann svo við gætum farið norður á honum.  Þetta leystist þannig að Jökull og Oddný komu á honum norður núna á föstudaginn og fóru í gær á Nissan og skiluðu honum til kaupanda í morgun.

Það var því fjör hér og gleði um helgina, Elísa og Anton tolla hvergi nema hér, sé frændfólk í heimsókn og þau fengu að gista á laugardagskvöldið meðan allt fullorðna fólkið fór á Vökuþorrablót.  Ég fór að vísu heim eftir mat og skemmtiatriði og hér var allt í sátt og samlyndi og Birnir litli sofnaður.  Það var notaleg stund með þeim stóru þegar ég var háttuð, þá kom Magnea og var að segja mér að besti vinur hennar hafði misst ömmu sína fyrr um kvöldið. Nokkru seinna voru þau komin næstum öll í kringum mig í rúmið og voru að rifja upp minningar sem þau áttu um missi og sorg.  Knúsuðu svo ömmu og afa góða nótt og fóru að sofa .... yndislegust.

Í gær tíndist svo fólk heim, Smári og Anton horfðu á handboltann með ömmu, síðan fór Smárinn og Anton ekki fyrr en undir kvöldmat.

Nú mallar á eldavél kjöt í kjötsúpu sem skal etin í kvöld .... og afgangur frystur, það er útilokað að við getur etið fullan pott bara tvö.........