Gleðilegt nýtt ár......

Þótt seint sé, þá skal þetta vera yfirskriftin hjá mér núna.  Ekki gafst tími til að blogga áður en ég fór af stað áleiðis til Tenerife þann annan janúar síðastliðinn.  Ekkert gaman að blogga þar á tölvu sem ekki er með íslenska stafi og síðan ég kom heim, hefur hvorki verið friður né tími.

Tenerife dvölin varð góð.... þegar við vorum komin þangað en það tók rúma þrettán klukkutíma frá því við komum í flugstöð hér og þangað til komið var á hótel úti.  Ein "máltíð" í byrjun flugs og síðan var ekki einu sinni hægt að fá vatn, hvað þá eitthvað annað.  Ástæðan, það var ekki hægt að gefa til baka og ekki posi. Seinkun hér heima, millilending í Palma.... seinkun þar í hálfan annan klukkutíma, það var farið að síga illilega í hjásvæfil minn.  Og klukkan langt gengin í eitt um nóttina við komu á hótel var auðvitað allstaðar lokað og allir svangir og þyrstir.  Þessvegna gladdi það mann mikið að sjá á borði í íbúðinni.... þegar hún fannst loksins... ávexti og léttvínsflösku. Og það voru þreytt hjón sem lögðu sig til svefns á herbergi 3049 á Parque Santiago III ....... í góðu rúmi og með frábæra kodda.

Við tóku hlýir og yndislegir dagar og letilíf hjá mér en gönguferðir um allan bæ hjá Gísla, ýmist einn eða með Mumma og Sigrúnu. Já og það kom fyrir að ég fór líka. Oftar þó líklega einn, hann er í mun betra gönguformi og líklega óráð að labba 17 km í einu ...með slæma astma ( Mummi). Gísli hinsvegar fann ekkert fyrir þessu.  Fórum í skoðunarferð, sem við fórum reyndar líka í fyrra en það var svo fallegt í Mascadalnum að ég væri til í eina ferð enn...... magnað.

10 jan fórum við út að borða og minntumst tengdapabba sem hefði orðið hundrað ára þann dag, hefði honum enst ævin lengur.  En níutíu og fimm ár er löng ævi og meðan við borðuðum og drukkum eðalvín með rifjuðum við upp ótal minningar og skáluðum fyrir honum.  Þennan dag varð Magnea hans Jökuls 13 ára, meira hvað börnin eldast hratt.  Og í dag er Aron Leó 10 ára.

Það var því ekki laust við að um mig færi hrollur þegar leið að heimferð, heima snjóaði... og snjóaði meira, fór svo að rigna og spáði andstyggilega fyrir deginum sem við ætluðum að keyra norður.  Vorum búin að frétta að nýji bíllin okkar væri kominn til landsins en ekki næðist að afgreiða hann svo við gætum farið norður á honum.  Þetta leystist þannig að Jökull og Oddný komu á honum norður núna á föstudaginn og fóru í gær á Nissan og skiluðu honum til kaupanda í morgun.

Það var því fjör hér og gleði um helgina, Elísa og Anton tolla hvergi nema hér, sé frændfólk í heimsókn og þau fengu að gista á laugardagskvöldið meðan allt fullorðna fólkið fór á Vökuþorrablót.  Ég fór að vísu heim eftir mat og skemmtiatriði og hér var allt í sátt og samlyndi og Birnir litli sofnaður.  Það var notaleg stund með þeim stóru þegar ég var háttuð, þá kom Magnea og var að segja mér að besti vinur hennar hafði misst ömmu sína fyrr um kvöldið. Nokkru seinna voru þau komin næstum öll í kringum mig í rúmið og voru að rifja upp minningar sem þau áttu um missi og sorg.  Knúsuðu svo ömmu og afa góða nótt og fóru að sofa .... yndislegust.

Í gær tíndist svo fólk heim, Smári og Anton horfðu á handboltann með ömmu, síðan fór Smárinn og Anton ekki fyrr en undir kvöldmat.

Nú mallar á eldavél kjöt í kjötsúpu sem skal etin í kvöld .... og afgangur frystur, það er útilokað að við getur etið fullan pott bara tvö.........

Árið 2012.......

Er bara rétt handan við hornið, hafði af því mikið gaman í gær að hlusta á Villa Vill syngja lag með þessu heiti frá árinu 1968.  Höfundurinn Ómar Ragnarsson var að rifja upp tilurð þess og hvað hefði orðið að raunveruleika.  Ég sé ekki vitund eftir þessu ári sem er að kveðja, það hefur um margt verið mér erfitt og margt breyst í kringum mig. Og enn eru breytingar yfirvofandi, Árný og Óskar eru að flytja á Skagaströnd upp úr áramótum og þá eru við orðin ein hér í húsinu gömlu hjónin.  Það ætti að vera rúmt á okkur.

Hér er ömmustrákur Sigurjón Stefán í heimsókn og kemst ekki heim fyrr en með okkur afa sínum 2 jan.  Hann er ekkert ósáttur við að vera hér um áramótin, öðru nær,  Eltist við ömmu og ketti frænku sinnar og er hinn ánægðasti. Jólin héldum við á Bergveginum hjá Jökli og Oddnýju, Birnir var þar einn barna heima.  Friðsæl og róleg jól ....... þangað til eldri börnin mættu á annan dag jóla, þá minnkuðu rólegheitin. 

Nú er það afslöppun og saumaskapur frameftir degi, ég þarf ekki að elda í kvöld og ætla að njóta þess til hins ítrasta að gera bara það sem mig langar til það sem eftir lifir árs.......

Gleðilegt ár allir þeir sem slysast til að lesa þetta.....

Messa hins heilaga Þorláks einu sinni enn.....

Enn er hún mætt þessi messan með rúgbrauðsilmog skötuvon í hádeginu hjá Majunni og Lenu, þeim ofbauð verðlagningin á Pottinum og ákváðu að gera þetta bara sjálfar.  Ég fékk að leggja til rúgbrauðið. Svo er það tiltektin fyrir Keflavíkina, skrifaði tossalistann komin á koddann í gærkvöldi.  Það var ekki laust við spurnarsvip á hjásvæfli mínum þegar ég skreið upp í með penna og blað plús bók, það er vont að skrifa á þunnt blað á lakinu einu, Þetta tókst bærilega, ekki er nú samt nein snilld á skriftinni.  Var víst farin að dotta, enn með pennan í hendinni og hélt að Gísli væri sofnaður, heyrist þá ekki af hinum koddanum... hangikjöt.  Ekki mátti það gleymast, hann var búinn að semja við Oddnýju að sjóða hangikjöt á þorláksmessukvöld, ég harðneitaði að endurskipuleggja hennar siði og venjur við eldamennsku á jólum.

Hér leika litlu bræðurnir af neðri hæðinni inni í stofu, þau eru bæði að vinna.

Takk Sifin min kær......

Frænka sér að það er þó allavega einn sem kikir hér inn og les það sem ég er að setja hér á blað, ja eða skjá frekar.  Núna er ég eiginlega að þjófstarta jólum, á eldavélinni minn sýður hangikjöt í stórum potti.  Árný birtist hér einn daginn í vikunni með stórt hangilæri og bað mömmu um að sjóða það á föstudaginn ... áður en Svanhildur færi.  Hún er svo heppin stelpan sú að í matinn hefur verið flest hennar uppáhald í matinn síðan hún kom norður, kjötsúpa, kjötbollur, hangikjöt....... og amman að baka smá fyrir jólin svo hún hefur gæðaprófað fyrir mig baksturinn jafnharðan.  Meir að segja mömmukökurnar áður en kremið kom á þær.

Úti er frekar þungt yfir, ekki snjókoma samt en kalt.  Fór í morgun með Smárann og Alexander á rútuna, þeir voru að fara suður til pabba um helgina.  Kátir vel að vanda og Smárinn ekki búinn að gleyma óförum ömmu sinnar frá síðustu ferð og stríddi mér óspart.

Núna er það dagsmottóið að ljúka við eina vinargjöf sem ég er að sauma og svo þvottafjallið eilífa..... Svanhildur var að vakna, ekki seina vænna ...komið hádegi.

Árið 2011....

Er brátt á enda og ég get ekki sagt að ég sakni þess nein býsn.  Það hefur svo margt færst til og breyst í kringum mig og ég enn að sætta mig við breytingarnar.  Stærsta breytingin er þó að Vala og Gummi fluttu suður á Selfoss.  Gerðist nokkuð snögglega og flutningum fygldu hrellingar nokkrar hjá þeim sem ekki var séð fyrir endann á fyrr en nú nýlega. Árný og Óskar giftu sig 16 júlí í sumar fram í Undirfellskirkju og veislan var haldin í hlöðunni í Saurbæ. Góður dagur sólbjartur og fallegur. Við skiptum um húsbíl í sumar, yngri bíll og betri og sómir sér vel á blettinum okkar góða uppi á Núpi.  Notuðum okkur vel að eiga svona grip, gistinætur í bílnum urðu yfir níutíu.  Oftast uppi á Núpi, tvær ferðir vestur, útilega með börnum og vinum um verslunarmanna helgina, bara gaman.  Helgi um hrossaréttir fram á Núpi, Anna og Óli komu norður með börnin, gistu hér heima en voru mest með okkur uppfrá.  Kristján Atli kemur orðið reglulega í heimsókn til Árnýjar og Óskars nokkra daga í mánuði og unir sér vel, ekkert áreiti þegar hann er einn.

Ég eyddi nokkrum dögum núna snemma í desemberfyrir sunnan og naut gistivináttu og hjálpar hjá Valla og Öllu Rúnu, var með "litla" frænku með mér sem þurfti hjálp í nokkra daga.  Uppgötvaði við þetta að ég mætti að ósekju rækta betur sambandið við bræður mína..... mann er víst endalaust að læra.  Laugardaginn sem ég var í bænum fór ég með Önnunni minni á jólatónleika með Björgvin Halldórssyni og gestum hans. Að þeim öllum ólöstuðum naut ég þess mest að hlusta á snáðann hennar Dúu minnar, Svein Dúa Hjörleifsson.  Unun að heyra hve vel hann hefur þroskað þennan hæfileika sinn ... að syngja eins og engill.  Hver veit nema mamma hans hafi getað fyglst með honum.

Svanhildur mín sefur héna niðri, kom norður til afa og ömmu í gær ... yndislegt að hafa hana í nokkra daga.

Jólafasta.....

Ég gaf manni mínum hornauga þegar ég sá hann kíkja hér inn í hádeginu í dag, sá að svipurinn bar þess vott að þetta væri leti hjá mér að blogga svona sjaldan.  Og Sifin mín segir að ég bloggi varla orðið nema einhver deyi sem mér þyki vænt um.  Það er reyndar rétt hjá henni að oft er það mín leið að blogga við þau tækifæri, rifja upp minningar og myndir í huga sem ég á með þeim sem kveður í það og það skiptið.  Oft er það líka á jólum sem mann saknar sárt þeirra sem farnir eru. Síðast í gær rifjaðist upp fyrir mér, við 12 ára afmæli Smárans, að nú væru tólf ár síðan tengdamamma kvaddi þann 4 jan næstkomandi.  Hann náði hún ekki að sjá og því var mynd af snáðanum sett á koddann hjá hennni þegar kistulagt var. Og í mars komandi verða fimm ár síðan tengdapabbi kvaddi okkur. Líka tvö ár í marslok síðan mamman mín á Skagaströnd kvaddi.  Ég sakna þeirra allra sem og margra vina og ættingja sem farnir eru á undan mér .........

En nóg um það, mann á ekki að horfa um of í baksýnisspegilinn, það þarf líka að horfa fram á við.  Og ég hef margt að gleðjast yfir þegar ég sé börnin mín og barnabörnin sýna atorku og dugnað við það sem þau hafa tekið sér fyrir hendur á árinu sem er senn liðið.

Blogga betur um árið næst, núna er að ljúka bakstri hjá mér fyrir aðventukaffi  með neðrihæðarbúum......

Hrefna frænka.

Hún fagnaði hundraðasta afmælisdeginum sínum með fjölskyldu og vinum þann 3 sept síðastliðinn.  Að vísu komin í hjólastól og heyrnin orðin léleg en ljómaði þegar ég heilsaði henni.  En nú er langri ævi lokið og frænka komin til þeirra sem farnir voru á undan, foreldra, systkina og vina.  Þessi litla og granna kona var samt ótrúlega sterk, ég man fyrst eftir henni hugsandi um foreldra sína í litlu íbúðinni niðri hjá Palla og Gestheiði, þegar þau kvöddu flutti hún upp í Skeifu til pabba og mömmu, lengi deildu þær kjallaranum þar, amma Lára og Hrefna.  Oft kom hún upp og þá settist hún alltaf í sama stólinn inni í stofu og þá var það hún sem fékk fyrsta knús þegar fólk kom inn.  Og gleðin sem  hún sýndi með brosi ef ég gaf mér tíma til að koma líka niður og skoða hvað hún var að gera í höndunum.  Börn hændust að henni eins og flugur að ljósi og ófá sporin átti hún við að passa þau mörg.  En nú er komið að kveðjustund, hún verður borin til moldar í dag og kvödd af okkur öllum sem sem elskuðum hana og söknum núna.

Friður guðs þér fylgi og blessi elsku Hrefna.

6 maí........

Hún Unnur mín hefði orðið hundrað ára í dag, enn er hún ekki lengra horfin en svo að ég man hana enn og afmælisdaginn.  Ætla að koma við í garðinum hjá henni um leið og ég fer út á Skagaströnd, hef ekki komið að leiðinu hennar ömmu Sossu lengi ......

 Er búin að vera í allan morgun að gera og græja húsbílinn, nú er bara eftir að skúra og ryksuga, set meðeigandann í verkið undir vökulu auga ... læt hann hafa todo lista yfir að tæma hann í haust, ef ég geri það ekki sjálf. Íhugaði i morgun ærlega að láta hann kaupa nýjan ísskáp, gúrka og hvítlaukur frá í fyrra var ekki beint það sem ég átti von á að finna í þessum annars ágæta skáp.

Við fórum fram í Núp í gærkvöldi, á Nissan, hvergi aurbleyta og þokkalegasta færi.  Það syttist semsagt í að bíllinn verði fluttur í frelsið þarna framfrá ...... men hvað mig hlakkar til.....

Nýr dagur.....

Sem hófst í ræktinni með Sigrúnu stóru sys ... gaman að ná því að verða henni samferða svona einu sinni.  Hér heima eru það svo heimilisverkin og svoliss, handavinnan og barnabörnin, já og svo framhaldssagan endalausa .... þvottavélarandsk ......

Jæjaaaa......

Þegar ég bloggaði síðast var ég á leið norður ..... lagði af stað um sexleytið á sunnudagskvöldinu og var komin hér heim á Húnabraut 11 um hádegisbil á mánudagsmorgni.  Sök á því bar að mestu leyti sauðheimskur Yaris eigandi og vont veður á Holtavörðuheiði.  Við Óskar sváfum af okkur biðina til morguns á Hraunsnefi í Norðurárdal.  Eftir á sá ég að ég hefði átt að skikka Völu til að koma suður með ferðatöskuna mína og vegabréfið, því við vorum á leið til London snemma á fimmtudagsmorgninum.  Báðar þurftum við að vera á Reykjavík seinnipart miðvikudagsins þannig að ekki varð stoppið heima langt.  Við mæðgur áttum góða daga í London að venju og skiluðum okkur heim á mánudagskvöldi og hvað mætti okkur í Keflavík ?  Skitaveður svo við sváfum til morguns á hótel Bergvegi áður en var lagt af stað norður.  Völu tókst ekki að semja við flugfreyju að skutla okkur til Tenerife ... hún hafði grun um að væri verra veður hér heima miðað við veðrið í London.

Hér skaust inn úr dyrum hjá ömmu snáðinn Smári Þór fljótlega eftir að kella var komin frá útlandinu ... til að tékka á hvort hún hefði fundið á hann takkaskó.  Þegar hann hafði skoðað skóna, leit hann upp og spurði af einlægni .... hvað ætlar þú að tolla lengi heima núna amma. 

Það var nú það.

Ég tæmdi töskur mínar upp á borðstofuborðið, Gísli leit yfir borðið þegar hann kom heim í kvöldmat, sneri sér að konu sinni ...... mér sýnist þú hafa eitthvað að gera á næstunni góða mín.

Ég er allavega búin að taka af borðinu og koma í skúffur og hillur dóti mínu, allavega gátum við borðað  kvöldmat á laugardagskvöldið .. átta samtals.